Videot kryesore
Me lopata, kova dhe maska, dhjetëra mijëra
njerëz kanë mbajtur radhën për të dhënë ndihmën e tyre në Valencia, Spanjë e cila
u godit nga një prej përmbytjet më të mëdha në histori.
Prindër, nxënës dhe qytetarë të shumtë kanë
dalë sot për herë të tretë në protestë që pas vrasjes së 14-vjeçarit Martin
Cani nga një bashkëmoshatar i tij në dyert e shkollës ‘Fan Noli’. Përpos kërkesave
që i kanë bërë publike që në protestën e parë, ku më kryesoret janë dorëheqja e
ministres së arsimit Ogerta Manastirliu dhe sigurisë në shkolla, këtë herë
qytetarët bëjnë thirrje edhe për zbardhjen e plotë të ngjarjes që tronditi
gjithë vendin.
Zjarret dhe temperaturat përvëluese mbi 40 gradë në pjesën më të madhe të Australisë kanë shfarosur miliona gjallesa, ndërsa të tjera janë në kërkim të ushqimit dhe burimeve ujore.
I tillë është rasti i një koale, që e dëshpëruar dhe e dehidratuar iu vërsul një grupi çiklistësh në rajonin e Uellsit Jugor për të kërkuar ujë. Anna Heusler ishte pjesë e grupit të çiklistëve. Ajo pa kafshën që kishte nuhatur ujin në bidonin e saj në biçikletë dhe nisi të shuajë etjen e koalas.
“Pashë që po ecte drejt meje me shpejtësi dhe ndalova. U ngjit menjëherë në biçikletën time për të kapur bidonin me ujë. Aty e kuptova se kishte etje. E hapa bidonin dhe i dhashë për të pirë”, deklaroi Anna për mediat australiane.
Një anëtar i grupit filmoi të gjithë skenën, ndërsa më pas dikush tjetër përpiqet që ta rikthejë koalan në pyllin nga doli.
90 për qind e koalave, njohur ndryshe si “ariu australian” jetojnë në Australi. Por, zjarret e fundit që kanë djegur mbi 25 mijë hektarë pyje kanë shkatërruar habitatin kryesor të tyre. Autoritetet besojnë se deri më tani janë shfarosur të paktën 8 mijë koala dhe numri mund të rritet në vazhdim për shkak të mungesës së ushqimit dhe burimeve ujore për të tjerat që u kanë mbijetuar flakëve.
“Problemi më i madh tani është ushqimi dhe burimet e ujit për koalat. Ato ushqehen me gjethe peme, por shumë pemë janë djegur nga zjarri dhe veç kësaj, mungesa e reshjeve të shiut ka shteruar burimet ujore të tyre”, thotë Janer Brister nga qendra “Adelaide Koala Rescue”.
Brister thotë se autoritetet janë detyruar që t’u bëjnë eutanazinë qindra koalave për shkak të djegieve të rënda të pësuara nga flakët që kanë përfshirë vendin.
Australia vuan prej disa javësh nga një valë ekstreme të nxehti, me temperatura rekord që kanë shkuar deri në 49 gradë celcius në disa rajone.
Tentuam më tej të largoheshim nga politika, duke e filluar bisedën me Nerin, lidhur me familjen e tij...e normale, duke e filluar se si e përjetoi tërmetin kur dihet se kryesisht, Neri është pothuajse gjatë gjithë kohës, i larguar me punë e larg shtëpisë. Ai përgjigjet se, për fat të mirë a të keq, atë mbrëmje ndodhej në shtëpi, ku dolën me vrap, pasi Holta ishte me shërbim.
“Jetoj në pallat të lartë, e shtëpia shkonte si traget. Joni, djali i vogël, nuk u zgjua fare, por me Markun, u ndodhëm në korridor, të dy me pizhame...e të dy të frikësuar”, rrëfen ai.
Kur e pyet për dashurinë e tij të madhe, Holtën, ai përgjigjet se: “ka qenë vërtet goditje rrufeje”, apo Kupidi, siç e shpjegon ai me fjalë të tjera.
Të dy jeni energjik. Ku e gjeni atë “stopimin”?
“Askund. Edhe në gjumë, jemi energjikë!. Holta është edhe ca më energjike se unë, saqë unë i them që ti ha çdo mëngjes bateri ‘Duracell’, se s’ka mundësi”.
Neri tregon sesi janë njohur.
“Asokohe isha asistent pedagog tek Akademia e Arteve e Holta kishte miqësi me ata të kursit ku unë jepja mësim. Erdhi një ditë të shikonte provimin me atë energjinë e vet. U eklipsova nga energjia, gazi, hareja, e i them një mikut tim, kush është ajo. E njëjta gjë kishte ndodhur dhe me të. Pastaj ndërruam numrin e telefonit, filluam të frekuentoheshim. Pra, 23 vite më parë, pikërisht në vitin 1997, në atë vit të tmerrshëm, unë gjeta dashurinë e jetës sime”, tregon ai.
Dhe kur është përvjetori?
“Ah, ne nuk kemi asgjë të tillë...as unaza, as përvjetor e as dasma, e po ashtu, të dy nuk jemi të tipit nishane, kafet e vogla dhe të mëdha. Kapemi prej dore, ashtu si ditën e parë...”, shton aktori.
Çfarë ndodh midis dy tipave energjikë?
“Shumë adrenalinë, shumë qyfyre, shumë gallatë...por edhe sherre. Edhe kur zihemi, rrallë, tundet gjithë pallati. Janë të gjitha me tepricë dhe me shaka them se, provova të ndërtoj një familje dhe më doli një familje Adams, e përzierë më Flinstones. Është pra, një familje shumë larg kornizave të zakonshme. Jemi natyra të lira dhe është shumë e bukur, siç është. Perfekt!”, tregon Liçaj.
E për çunat që tashmë kanë shkuar 16 dhe 14 vjeç? (Që kur jemi njohur, jemi bërë edhe ne “të lashtë”?) “...edhe ty të kam njohur pa rrudha, pa thinja, e sot...”. Çfarë keni menduar për të ardhmen e tyre këtu në Shqipëri, në këtë situatë politike apo ekonomike të paqartë?
“Të dy, edhe unë edhe Holta, nuk kemi menduar t’u bëjmë jetën fëmijëve, e as t’ua drejtojmë. Detyra jonë është të nxjerrim në jetë dy qytetarë dhe faktikisht i kemi orientuar drejt sportit e artit, e para dëshira për garë dhe arti që zbukuron mendjen dhe shpirtin. Të dyja formojnë një njeri të denjë pasi në fund fare, fëmijët e mi të mos jenë më poshtë se një fëmijë francez, apo gjerman. A kam frikë? Hap pas hapi, përpiqemi të jetojnë të denjë edhe këtu, pastaj, jetojnë jashtë, apo këtu. Është e drejta e tyre, ndonëse asnjë prind nuk i do fëmijët larg. Kemi për detyrë, t’i edukojmë”.
E ndjekin babin ende edhe sot?
“Vijnë ngaherë në shfaqje, ekspozita, lexojmë libra bashkë, shkojmë në plazh, deri edhe nja dy vjet kur të thonë, pse me plakun e plakën do të shkoj në plazh unë?! Bëj shaka. Por gjithsesi, së bashku me ta, rritemi edhe ne. E nga ana tjetër të them të drejtën, familja shqiptare është shpërbërë paksa...e ne këtë pikërisht, nuk duam të bëjmë. Familja është e para”.
“Të kesh qenë me ‘Reuters’, je kudo”, - thotë Çika, i cili punoi prej 26-vitesh pranë agjencisë më të madhe të botës. Sot ai madje ka arkiva personale me vlera kolosale, ndonëse në përgjithësi Çika thotë se, “për të gjitha periudhat kohore shqiptare, nuk ka arkiva”, duke përmendur “dashje pa dashje”, edhe Arkivin Qendror të Shtetit, apo aty ku edhe ai punoi për vite të tëra, atë të ATSH-së, ku “ishte një arkiv që ruhej, e nuk është më.